معرفی!!!!

نام:غم

شهرت:سرگردان

نام پدر: رنج

نام مادر: درد

چراغم: شمع

مونسم: شب

یارم: انتظار

دردم :فراغ

فریادم: سکوت

سقفم: آسمان

آرزویم: مرگ

زندگیم: فقط تو...

امیدم:فقط تو...

فقط تو...

فقط تو...

فقط تو...

فقط تو...

فقط تو...

       

       

       

       

       

       

       

       

Sadness color is black...

The taste of it is bitter...
Sadness is when I spend my holidays by myself...

Sadness is when the spring knocks on my door when I'm alone...

Sadness is when it rains on me when I'm alone...

And when I spend the most beautiful days in ma like all by myself...

Sadness is when I write to you knowing  you wont be receiving it...

Sadness is when I scream and u dun hear me, surviving widout seeing yew and when i die u recieve a new as a stranger ....

Sadness is accomplished after I dream, when I meet you after hope, when you come to me after waiting...

When I find you after searching for you then I wake up, I see you leaving...

Sadness is when I hide my life in your heart...

I put my days in your bags...

And put my happiness in your eyes...

Then I say good bye,  leaving it all...

Sadness is when I get Addicted with your love,

Your voice,

Your perfume,

Your time with me,

Then open my eyes without seeing you,

To find out that you left me alone...

       

حکایت

       

معنای عشق...

       

دوست داشتن در این دوره.....

       

ای کاش...؟

       

بی وفایی

       

زندگی کردن

       

قسم

       

غم من

       

چه زیباست دنیای عشق و چه زیباست زندگی با عا شقان...

       

عشق در لحظه پدید می آید، دوست داشتن در امتداد زمان.

عشق معیارها را در هم می ریزد، دوست داشتن بر پایه معیارها بنا می شود

عشق ویران كردن خویش است و دوست داشتن ساختنی عظیم

عشق ناگهان و ناخواسته شعله می كشد، دوست داشتن از شناختن سرچشمه می گیرد

عشق قانون نمی شناسد، دوست داشتن، اوج احترام به مجموعه ای از قوانین طبیعی است

عشق فوران می كند چون آتشفشان و شره می كند چون آبشاری عظیم، دوست داشتن جاری می شود چون رودخانه بر بستری با شیب نرم

عشق، دق الباب نمی كند، حرف شنو نیست، درس خوانده نیست، درویش نیست، حسابگر نیست، سر به زیر نیست، مطیع نیست، دیوار را باور نمی كند، كوه را باور نمی كند، گرداب را باور نمی كند، زخم دهان باز كرده را باور نمی كند، مرگ را باور نمی كند

       

«خودخواهی های بزرگ با "آوازه" و "عشق" سیراب می شوند؛ اما دردمندی ها و اضطراب های بزرگ در انبوه نام و ننگ، در گرمای مهر و عشق همچنان بی نصیب می مانند. اندیشه ای که جهان را به رنگ و طرحی دیگر می فهمد، "خود" را چشمه نهرهای غیبی و صحرای وزش های غریب می یابد، تنها و تنها در جستجوی "آشنا" است...
روحی که "پیام" دارد نه مرید می طلبد، نه عاشق...
آری، نه مرید، نه عاشق.
 آشنا!»

       

              به چشمانت بیاموز که هرکس ارزش دیدن

                             ندارد.....

       

فردا اگر ز راه نمی آمد /من تا ابد در کنار تو می ماندم/من تا ابد ترانه ی عشقم را/در آفتاب عشق تو می خواندم
  

از عارفه عزیزتقدیم به شما

       

       

       

       

آی مردم ...به خدا
روزگاری دل من شیدا بود
نه غمی داشت نه سودای غمی
دلبری داشت و ز عشق
در بازار وفا. خوشترین عاشق بی پروا بود
مذهبش الفت بود. کعبه اش یک دل خرد
و به آیین صداقت پابند . و پرستید خدایی که از آن
سوی بی مرز زمان پیدا بود روزگارش خوش بود و زعشق زمان
سبزتر بود و فرا از تپش دریا بود . او نمی رفت خطا . عاشقی بود که با جور و جفا کار نداشت
بی ریا بود و دلی . در بی آزار نداشت .
او در آن رونق عشق . دوست میداشت صبا وزش شب بوها
بارش شبنم شوق . تپش زنجره ها رقص آن شاپرک قاصد عشق
دوست میداشت شب و ماه و زمین
خلوتی کوته و بر خاطره و پاک ترین
با دو چشمی که فراسوی محبت می زد از عمق سیاهی بر دل عشق کمین
بخت یاری گر او بود و زمان . رام در گردش او و طلوع خورشید بود در جوشش او
به سر حد پرستش خوش بود :
کلبه ای ساخته بود که به اندازه پرهای صداقت آبی
و به اندازه ایوان محبت جا داشت
دلبری داشت و دلی داشت و دو چشم بی تاب
کلبه ای بود و شبی بود و صفای مهتاب
با همه قصه عشق او که خوشبخترین عاشق بی پروا بود
جز دلی همدم عشق بی کس تنها بود
ناگهان تلخ شبی باد غم برپا شد کلبه اش ویران گشت
همه شادی نشاط دل او به دمی نالان گشت باد غربت نگریست
آسمان دل او تیره وتار با دلی تنگ گریست
پیک تقدیر پی اش آمد و گفت : باید از شهر وفا کوچ کنی
گر وفادار به عشقی و دلت در کف اوست همه راپوچ کنی
دل او دیوانه با همه خلق جهان بیگانه داغ محنت به تنش رفت از شهر وفا
تا شود قصه او افسانه رفت تا تلخترین غربت غمها بزند مستانه
گر چه می دید که با قاصد مرگش شده هم پیمانه
او کنون مرده عشق ساکن این وطن است از دل خاک خطابش به شماست :
وای ! ای خلق جهان ای شمایان که کنون بر مزار من دل عاشق بی فرجامید
کو پیامی ز بر دلبر دل داده مست ؟ که صفایی دهد این کلبه ویرانه پست
برسانید به صبا : من نگویم که به بالین من خاک نشین
قدمی رنجه نما کاش میشد که تو ای غایت عشق
ز همه رنج دلم لحظه ای غم زده فریاد کنی و در آن لذت و شادی و نشاط
به دمی قصه آن خاطره را یاد کنی !

       

با توچه زندگی هایی که تو رویا هام نداشتم
تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمی گذاشتم
چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو روبردم
دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم
دارم از تو مینویسم که نگی دوست ندارم
از تو که با یک نگاهت زیرو روشد روزگارم
دارم از تو مینویسم
موقع نوشتن و وقت اسم گذاشتن
کسی رو جز تو نداشتم
اسمی جز تو نمیزاشتم
من تمام قصه هام قصه توست اگه غمگینه اون ازغصه توست
با تو چه زندگی های که تو رویا هام نداشتم
تک و تنها بودم  اما تو رو تنها نمی زاشتم
حتی من به آرزوهات تو رو آخر میرسوندم
میرسیدی تومن اما آرزو به دل میموندم
هی میخواستم که بگم که بدونی حالمو 
اما ترس و دلهره خط میزد خیالمو
توی گفتن و نگفتن از چه روزهای گذشتم
اینقدر رفتمو رفتم که هنوز هم بر نگشتم
من تموم قصه هام غصه توست اگر غمگینه اون از غصه توست
هر چی شعرعاشقانه هست من برای تو نوشتم
به جهنم سوختم اما مینوشتم تو بهشتم
اگه عاشقانه گفتم عشق تو باعث شه
اگه مردم تو بدون چه کسی رواث شه 

       

       

دیدی اخرش منو گذاشت ورفت                                      از زمین قلبمو برنداشت ورفت

دیدی اخرش منو دیوونه کرد                                           واسه رفتن همینو بهونه کرد

دیدی که اونی که دلمو بهش دادم                                 رفت و از چشمای نازش افتادم

شعر از مریم حیدرزاده  تقدیم به همه ی عاشقا.